Gökyüzü Ağırdı

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

Gökyüzü o gün olması gerekenden daha ağırdı. Sanki bulutlar sadece su değil, hatıra da taşıyordu.

Kasabanın en eski sokağında yürüyen Eren, cebindeki küçük anahtarı avucunda çevirip duruyordu. Bu anahtarın neyi açtığını bilmiyordu; sadece büyükbabasının ölümünden sonra, eski bir defterin arasından düşmüştü. Defterin tek sayfasında ise tek bir cümle vardı:

“Kapı her zaman aynı yerde değildir.”

Eren bunu önce bir bilmece sandı. Sonra bir uyarı. Ama şimdi, bu dar ve sessiz sokakta yürürken, bunun bir davet olduğunu hissetmeye başlamışt

Sokağın sonunda, daha önce hiç fark etmediği bir kapı duruyordu. Ne bir evin parçasıydı ne de bir dükkânın. Duvara sonradan iliştirilmiş gibi, tek başına, koyu yeşil bir kapı. Üzerinde ne zil vardı ne de numara.

Eren durdu. Kalbi, adımlarından daha hızlı atıyordu.

“Kapı her zaman aynı yerde değildir,” diye mırıldandı.

Anahtarı çıkardı. Elinin titrediğini fark etti ama durmadı. Anahtarı kilide soktuğunda, sanki kapı onu bekliyormuş gibi yumuşak bir sesle açıldı.

İçerisi karanlıktı. Ama karanlık, korkutucu değil, derin bir sessizlik gibiydi.

Adım attı.

Bir anda çocukluğunun evindeydi.

Eski koltuk, duvardaki çatlak, pencerenin kenarındaki o kırık saksı… Hepsi yerli yerindeydi. Ama evde kimse yoktu. Sadece duvar saatinin tik takları yankılanıyordu.

Eren yavaşça ilerledi. Salonun ortasında durduğunda, bir şey fark etti: Saatin sesi dışarıdan gelmiyordu. İçinden geliyordu.

Kalbinden.

Bir anda odanın köşesinde bir gölge hareket etti. Eren irkildi. Gölge yavaşça şekil aldı. Tanıdı.

Büyükbabası.

Ama gençti. Eren’in hatırladığı yaşlı hali değil; gözleri parlak, yüzü daha canlıydı.

“Geç kaldın,” dedi büyükbabası.

Eren’in boğazı kurudu. “Burası… gerçek mi?”

Büyükbabası gülümsedi. “Gerçek dediğin şey, hatırladıkların kadar vardır.”

Eren bir adım yaklaştı. “Bu anahtar… neden bana geldi?”

Büyükbabası elini uzattı, ama dokunmadı. “Çünkü bazı kapılar sadece kaybedenlere açılır. Ve bazı şeyleri kaybetmeden bulamazsın.”

O an Eren, yıllardır içinde taşıdığı boşluğu hissetti. Ama bu kez acıtmıyordu. Sanki bir şey yerine oturuyordu.

“Burada kalabilir miyim?” diye sordu, sesi neredeyse fısıltıydı.

Büyükbabası başını salladı. “Kimse aynı kapıdan iki kez geçemez.”

O anda saat durdu.

Her şey sessizleşti.

Eren gözlerini kapadı.

Ve tekrar açtığında, sokağın ortasındaydı.

Kapı yoktu.

Elinde anahtar da yoktu.

Ama bu kez cebinde bir şey vardı.

Küçük, eski bir not:

“Bazı kapılar kapanmaz. Sadece içimize taşınır.”

Eren başını kaldırdı. Gökyüzü hâlâ ağırdı. Ama artık altında yürümek daha kolaydı.

Oğuzhan Öcal