Türk mitolojisi, monolitik bir yapıdan ziyade; coğrafi ve tarihsel katmanların (Göktürk, Uygur, Altay-Yakut) üst üste bindiği senkretik bir bütündür. Bu bütünün en kapsamlı ve felsefi açıdan en zengin varyantı, 19. yüzyılda Wilhelm Radloff ve V. Verbitskiy tarafından derlenen Altay Yaratılış Destanı'dır.

Antik Yunanca'da 'söz, öykü, efsane' anlamına gelen Mythos, tarih boyunca genellikle 'Logos' (akıl, mantık, bilimsel söz) kavramının karşıtı olarak konumlandırılmıştır. Ancak modern antropolojik ve psikolojik çalışmalar, mitolojinin ilkel bir uydurma değil; arkaik insanın evreni, doğa olaylarını ve kendi varoluşunu anlamlandırma çabasının sistematik bir ürünü olduğunu ortaya koymaktadır.

Bir çocuğun sessizliği bazen bir kıyametin habercisidir. Kapıyı çekip odasına kapanırken “iyiyim” diyen çocukların ardında, çoğu zaman hiçbir yetişkinin duyamadığı bir feryat saklıdır. Akran zorbalığı, yalnızca oyun sahasının bir parçası değil; bir insanın hayatını biçimlendiren sarsıcı bir gerçekliktir.